The Divine Life Society
Afdeling Aalst
Homepage


De beste Yogahouding is de zithouding
“Toen men de stoel uitvond, vond men het ziekenhuis uit”, zei Swami Satchidananda. Als men op een stoel zit, is de bloesomloop langer en moet het hart een extra inspanning leveren. Als men met de benen gekruist zit, wordt de bloedsomloop ingekort en wordt het hart ontlast. De rug leunt dan niet tegen de leuning van de stoel en de wervelkolom lijdt geen functieverlies en verslapt dus niet.

Tijdens een meditatie op vrijdag hoorde ik bij een paar deelnemers de darmen rommelen. Ik vestigde er ieders aandacht op in mijn praatje achteraf en zei hen dat die reactie volstrekt normaal is. Als men met de benen gekruist zit, vloeit er vanzelf veel meer bloed naar de ingewanden en daardoor begint de buik meer te leven. De peristaltiek of de knijpende beweging van het spijsverteringskanaal wordt krachtiger en zijn inhoud wordt doeltreffender in beweging gebracht. En dat hoort men soms.

Als de tussenwervelschijven zich niet meer voldoende vullen, verdorren ze en slijten ze voortijdig af. De rugpijn die er het gevolg van is, is een verwittiging. Ze is als het ware een schot voor de boeg.

Toen piraten een schip wilden enteren, vuurden ze eerst een schot af waarvan de kogel voor de boeg in het water terechtkwam, maar de volgende kogel kon de romp openrijten of de mast versplinteren of het schip tot zinken brengen. Ook het lichaam stuurt waarschuwingssignalen. Als men die in de wind slaat, volgt er na een tijd veel nodeloze pijn en ongemak.

Stress
Stress is een modern woord. En iedereen kent het in deze tijd. Stress heeft vele facetten. Werk kan stress veroorzaken, maar de boosdoener is dan niet zozeer het werk, maar het feit dat men er nooit mee stopt. Men neemt het mee aan tafel. Men neemt het mee in bed. Men neemt het mee in zijn relaties. Enzovoort. Wie eet als hij eet, werkt als hij werkt, slaapt als hij slaapt, speelt als hij speelt enz. krijgt geen stress.

Een nog jonge man had last van verschrikkelijke migraine. Hij ontdekte spoedig genoeg dat vele dokters maar wat voorschrijven. De ene dit, de andere dat. Maar gelukkig voor hem vond hij na enkele vergeefse consultaties een dokter die wat verder keek dan zijn neus lang was en die hem grondig onderzocht. Het verdict luidde: nek- en schouderspieren zijn hopeloos verkrampt, ze staan stijf van de spanning, negen beurten bij de kinesitherapeut om de spieren los te maken. “Meer dan negen keer mag ik niet voorschrijven”, zei de arts verontschuldigend, “maar daarna zien we wel.”

Ik gaf de man de nodige uitleg en raadde enkele oefeningen aan, maar ik zag de twijfel in zijn ogen: “Kan een oplossing zo simpel zijn?” “Oké”, dacht ik, “gooi er maar wat geld tegenaan. Iedereen moet leven.” En ik geloof ook dat het werk van een vakman zal helpen. Kinesitherapie en osteopathie hebben hun nut. Daar twijfel ik niet aan.

Maar er is een verschil tussen kinesitherapie en Yoga: kinesitherapie is een behandeling, Yoga is een beoefening. En Yoga doet meer dan symptomen aanpakken. Anders is het niet echt Yoga.

Hoe het werkt
Achter de verkrampte spieren zitten zwakke en chaotisch werkende zenuwen. Zwakke en chaotisch werkende zenuwen sturen de hypofyse slecht aan. Een slecht aangestuurde hypofyse zorgt ervoor dat het gehele hormonale stelsel slecht wordt aangestuurd en dus in de kortste keren uit balans raakt.

Men moet door diepe ontspanning de zenuwen tot rust brengen. Ze moeten door enkele systematisch beoefende Yogahoudingen terdege worden gevoed door ervoor te zorgen dat de plaats waar ze zijn ingeplant goed wordt doorbloed.

Hoe gezonder de zenuwen worden hoe betere boodschappen ze aan de hypofyse sturen. En die zal op haar beurt goede boodschappen sturen aan de andere hormoonklieren.

De moeilijkheid met Yoga
De moeilijkheid met Yoga is dat je het ook moet gaan beoefenen. Niet één keer per week in de les, maar dagelijks zonder overdrijving. Wie dit opbrengt, zal verrukt zijn over het resultaat.

De grootste stresserende factor is de menselijke geest
Maar de mens is zijn eigen vijand. Als je iemand het voorgaande duidelijk maakt, zegt hij misschien: “Mooi. Dat is interessant. Dat ga ik doen.” Maar dan zet hij het meestal onmiddellijk op losse schroeven. Hij zegt: “Ik zal het morgen doen.” En die morgen komt nooit.

Hij heeft een verstand meegekregen en hij zou dan ook logische conclusies moeten trekken, maar dat doet hij niet. Zijn geest werd daarentegen een zware last om dragen. Hij houdt hem ’s nachts wakker, hij verziekt zijn relaties, hij helpt zijn gezondheid naar de haaien, hij terroriseert hem en maakt hem kortom alles behalve gelukkig. Het probleem is dat hij niet weet hoe hij met zijn geest moet omgaan en hij weet ook niet waarom hij niet weet hoe hij met zijn geest moet omgaan. Maar een stevig schot voor de boeg en een bevlogen leraar kunnen wonderen doen.

Ik weet het
Geleerde professoren, hersenchirurgen en anderen hoor je op tv verklaren: ”Als we dood zijn blijft er niets van ons over.” Ze weten niet waar ze het over hebben en ze beseffen niet dat ze met hun uitspraken de basis leggen voor de vele moderne psychische aandoeningen. Laat ik nu ook eens geleerd doen: ze veroorzaken een existentiële crisis in menig hoofd en hart.

Men zegt dat toen de Boeddha ontdekte wie hij in zijn diepste wezen was dat hij gedurende zeven dagen en zeven nachten in extase danste rond de boom waaronder hij het had ontdekt.